Εικόνα

Εκδρομή στην Ορεινή Ναυπακτία

Το καλοκαίρι τέλειωσε. Η διάθεσή μας όμως για εξορμήσεις και εκδρομές  δεν σταματάει ποτέ. Ξεκινάμε λοιπόν Παρασκευή απόγευμα υπό καταρρακτώδη βροχή για ορεινή Ναυπακτία.

Κοιτάζοντας την βροχή κι’ ακούγοντας  τον ήχο της να πέφτει στα τζάμια του πούλμαν  και στους δρόμους αφέθηκα να με παρασύρει, όπως σε παρασύρει  ένα καλογραμμένο βιβλίο, ένα ποτήρι καλό κρασί, ένα μελωδικό μουσικό κομμάτι. Με την βροχή ταξίδεψα… Δεν  ήταν σωματικό το ταξίδι, όλο μου το σώμα άφησα να γίνει ένα με τη βροχή.

Ταξίδεψα  στα άκρα του συναισθηματικού μου χάρτη  με πυξίδα την ίδια την φύση. Η βροχή γαλήνεψε το αγχωμένο μου σώμα  και απάλυνε πράγματα που με βάραιναν όλη την εβδομάδα. Μέσα στην γεμάτη υγρασία του φθινοπώρου  η βροχή μετατράπηκε στ΄αυτιά μου σε μια φθινοπωρινή σονάτα. Και ως δια μαγείας η χειμαρρώδης αυτή βροχή  σταμάτησε μετά το πέρασμα της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου, γεγονός που μας βοήθησε να απολαύσουμε τις δραστηριότητες  της επόμενης ημέρας.

Πράγματι την άλλη ημέρα  νιώσαμε στα ρουθούνια μας πραγματικό άρωμα φθινοπώρου Με συνεπήρε  η μαγεία των πεσμένων φύλλων, της βρεγμένη γης, της υγρής ομίχλης Όλες οι μυρωδιές της φύσης  αναδύονταν ανάμεικτες σε μια απόλυτη φθινοπωρινή ιεροτελεστία. Φύλλα καστανιάς και καρυδιάς σε παχιά στρώματα κάτω στη γη. Φρέσκια μοσκοβολιά  από άγρια κυκλάμινα κατά μήκος των δασικών δρόμων. Ρόδια να κρέμονται χονδρά, στρογγυλά ,τσιτωμένα να σε προκαλούν να τα κόψεις. Ολόγυρα βουνά με ζωηρά χρώματα  από τα δέντρα με τα χρυσοκίτρινα και πορφυροκόκκινα φύλλα. Πανύψηλα έλατα, κεραμοσκεπές, πράσινο μέχρι εκεί που φθάνει το μάτι. Και διάσπαρτα χωριά χωμένα στα έλατα να συναγωνίζονται μεταξύ τους σε φυσική ομορφιά.

Αλλά και ο δρόμος της επιστροφής  την Τρίτη ημέρα παρα τις ατέλειωτες στροφές   ήταν εξίσου εντυπωσιακός αφού μας οδήγησε στην πανέμορφη Ναύπακτο. Χαλαρώσαμε  στην κεντρική πλατεία με τον τεράστιο πλάτανο, περπατήσαμε τα πλακόστρωτα καλντερίμια  που όλα οδηγούσαν στο Ενετικό λιμάνι με το μεσαιωνικό κάστρο που η εικόνα του μας μετέφερε σε άλλες εποχές.

Και ο δρόμος της επιστροφής έγινε ακόμα  πιο εύκολος καθως παρατηρούσαμε μέσα από το ferry-boat Ρίου – Αντιρρίου τον ήλιο να αργοσβήνει  και την γέφυρα να φωταγωγείται.

Όλα τα είχε αυτή η εξόρμηση, άψογη οργάνωση όπως παντα, διαμονή  σε ενα πανέμορφο πέτρινο ξενοδοχείο, καλή παρέα αλλά προπάντων μας έκανε να αισθανθούμε  με αισθαντικό τρόπο οτι το φθινόπωρο είναι πια εδώ.

Στ΄ αυτιά μου  συνέχεια μέχρι που ξεπρόβαλε το γκρίζο  τοπίο της Αθήνας αντηχούσαν οι στίχοι του Ν. Γκάτσου και η μουσική του Χατζηδάκη,

Απόψε φθινοπωριασε  και τ’ όνειρο ξεθώριασε καρδιά μου κανε υπομονή και ο ήλιος θα ξαναφανεί…..

“Μια Ταξιδεύτρια”