Εικόνα

Ο φόβος που γίνεται δύναμη

Από την εξόρμηση μας στην Ορεινή Ναυπακτία – πεζοπορία στο Φαράγγι του Κάκαβου….

Και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι που φαντάζει πάνω από τις δυνάμεις σου. Και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει, αλλά είναι σχεδόν σαν τα χέρια και τα πόδια να μην υπακούν πια. Μένουν κολλημένα στο χώμα, γαντζωμένα στον βράχο, ενώ εσύ αγωνίζεσαι να στρέψεις αλλού το βλέμμα, μακριά από το φαράγγι που απλώνεται κάτω από τα πόδια σου. Και εύχεσαι να έρθει ένα χέρι, να σε σηκώσει ψηλά και να σε περάσει απέναντι, εκεί οπού το μονοπάτι συνεχίζει, εκεί όπου είσαι ασφαλής.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Ο φόβος σε έχει ακινητοποιήσει, σε κρατάει δεμένη. Έχεις χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Που να πατήσω; από που να κρατηθώ; θα κρατήσει το βάρος μου αυτή η πέτρα; Όμως δεν έχεις άλλη επιλογή. Οπότε σηκώνεσαι, σέρνεσαι, κρατιέσαι από τα βράχια, αρπάζεις το σχοινί, το χέρι που απλώνεται να σε τραβήξει και με την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, φτάνεις στην άλλη πλευρά!

Και μετά οι ώρες περνούν και οι μέρες περνούν και όλη αυτή η αγωνία μοιάζει μακρινή και βρίσκεσαι ξανά στην πόλη. Και δεν αισθάνεσαι πια τον φόβο, άλλα νιώθεις τόσο δυνατή όσο δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Μικρό, ίσως, επίτευγμα για κάποιους, σπουδαίο, όμως, κατόρθωμα για σένα. Μια πηγή δύναμης που είναι όλη δική σου και σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Ό,τι σε βάραινε πριν ξεκινήσεις γι’ αυτήν την εξόρμηση, ό,τι σου φαινόταν μεγάλο και ανυπέρβλητο, τώρα φαντάζει μικρό και ασήμαντο, σχεδόν αστείο. Και είναι μια αίσθηση την οποία θέλεις να κρατήσεις όσο περισσότερο γίνεται.

Και κάπως έτσι μετράς τις μέρες μέχρι να γυρίσεις πάλι στο βουνό…

M.