Εικόνα

Πεζοπορία στον Νέστο

Ήταν μια απρόσμενα λαμπερή μέρα του Δεκέμβρη του 2015 σαν βρέθηκα με τους «Ταξιδευτές» στο  Νομό Ξάνθης. Περπάτησα στο μονοπάτι των σιδηροδρομικών, αυτό που στα τέλη του 19ου αιώνα, επί Οθωμανικής ακόμη αυτοκρατορίας, διέσχιζαν κάθε μέρα οι εργάτες για να κατασκευάσουν τις γραμμές του τραίνου,  του φημισμένου Orient Express που ένωνε την Ευρώπη με την Κωνσταντινούπολη. Ακολούθησα τα στριφογυρίσματα του Νέστου μέσα στην κοιλάδα των Θρακικών Τεμπών. Γιός του Ωκεανού και της Τηθύος κυλάει εδώ και πέντε εκατομμύρια χρόνια αγέρωχος, χωρίς καθόλου να βιάζεται, από την Ρίλα της Βουλγαρίας μέχρι το Θρακικό πέλαγος. Ήσυχο ποτάμι, μόνο μια στιγμή το άκουσα να μου μιλάει, χαμηλόφωνα, κελαρυστά, σε ένα σημείο κοντά στις όχθες, την ώρα που το νερό ακούμπησε τις ρίζες των παραποτάμιων δέντρων και τα μικρά βράχια. Με ζέστανε ένας ήλιος Δεκεμβριανός που όμως έμοιαζε ανοιξιάτικος. Χάζεψα τις ακτίνες του να παιχνιδίζουν  με τα ψηλά κλαδιά από τις οξιές και τους σφένδαμους και μετά τις είδα να αντανακλώνται χρυσαφιές στα γαλαζοπράσινα νερά του ποταμού. Ακόμη και πεταλούδες είδα να χαριεντίζονται με τα λουλούδια των θυμαριών. Επέστρεψα από το ίδιο μονοπάτι. Πρόσεξα καλύτερα τώρα τους μαίανδρους του ποταμού και τις ακρογιαλιές που σχηματίζονται από την άμμο που κουβαλάει μαζί του. Πέτυχα το τραίνο και το είδα να χάνεται μέσα στις γαλαρίες. Χάθηκα και γω μαζί του. Ταξίδεψα στο δικό μου παρελθόν και ονειρεύτηκα το μέλλον. Με «στερέωσε» αυτή η διαδρομή, με γέμισε συναισθήματα, με ανακούφησε. Θα ξανάρθω να το περπατήσω άλλη εποχή, υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Να δω τι «φοράει» το καλοκαίρι ή ακόμη καλύτερα την Άνοιξη. Το αποχαιρέτισα με ένα φιλί και ….έφυγα.

Εμπειρίες μιας Ταξιδεύτριας

                                                                                          Β.Β.