Εικόνα

Σκέψεις και συναισθήματα

Εκδρομή στην Ψάθα και το Πόρτο Γερμενό, Σεπτέμβριος 2015

Τελικά την χάρηκα κι αυτή την μονοήμερη. Για κείνο το δροσερό αγκάλιασμα στο νυσταγμένο μου κορμί από τα διάφανα βαθυγάλανα  νερά στην ακρογιαλιά της Ψάθας, στις δέκα το πρωί. Γιατί από τις κατάφυτες με πεύκα και έλατα πλαγιές του Κιθαιρώνα, διάλεξα και  ακούμπησα πάλι μέσα μου τόσες πολλές αποχρώσεις του πράσινου. Γιατί αφουγκράστηκα ξεχασμένους ήχους της φύσης, το τραγούδι του αέρα μέσα από τα δέντρα, το βούισμα από τις μέλισσες και τα τζιτζίκια, το τριζοβόλημα από τις πευκοβελόνες σαν τις πατούν τα ορειβατικά μποτάκια, τον ρυθμικό ήχο από τα μπατόν  πάνω στην ξερή γη και τις πέτρες. Γιατί γέμισα πάλι μυρωδιά από θυμάρι. Για κείνο το χαμόγελο που για δευτερόλεπτα στόλισε τα χείλη του νεαρού Χάρη που περπάτησε μαζί μας πρώτη φορά όταν τον ρώτησα αν του άρεσε το περπάτημα. Γιατί με νοιάστηκαν ξανά οι φίλοι μου, γιατί αστειεύτηκα και γέλασα μαζί τους, γιατί μοιράστηκα παρέα το φαγητό μου, την μπύρα μου και τις κρυφές μου σκέψεις. Γιατί  μπόρεσα και χάζεψα πάνω στο λόφο, τα απομεινάρια από τα τείχη και τους πύργους του πανάρχαιου κάστρου της αρχαίας Αιγόσθενας, μάρτυρες του εντυπωσιακού παρελθόντος. Γιατί κολυμπώντας στο κόλπο του Πόρτο Γερμενό, με έσπρωχνε το ίδιο δυνατό κύμα που έκανε τους προγόνους μου να ονομάσουν την πόλη τους Αιγόσθενα που σημαίνει «κύμα με σθένος». Γιατί το απογευματάκι πίνοντας το καφεδάκι μου από την ταράτσα του «έν πλω», λάτρεψα για μια φορά ακόμη το άπλετο ελληνικό φως, και ακολούθησα με το βλέμμα  το μονοπάτι του ήλιου πάνω στην θάλασσα.

Πέρασα ωραία και σε αυτή την εκδρομή, γιατί τελικά μάζεψα και αποθήκευσα πολλές ευχάριστες στιγμές, να έχω να τις ανασύρω και να στηρίζομαι  όποτε θα εμφανίζονται εκείνες οι δύσκολες ώρες στις βδομάδες που θα ‘ρθουν.

Εμπειρίες μιας Ταξιδεύτριας

                                                                                          Β.Β.

Στα χτήματα βαδίσαμε όλη μέρα

Με τις γυναίκες τους ήλιους τα σκυλιά μας

Παίξαμε τραγουδήσαμε ήπιαμε νερό

Φρέσκο καθώς ξεπήδαγε από τους αιώνες.

Το απομεσήμερο για μια στιγμή καθίσαμε

Και κοιταχτήκαμε βαθιά μέσα στα μάτια.

Μια πεταλούδα πέταξε απ΄τα στήθια μας

Ήτανε πιο λευκή

Απ’ το μικρό λευκό κλαδί της άκρης των ονείρων μας

Ξέραμε πώς δεν ήταν να σβηστεί ποτές

Πώς δεν θυμότανε καθόλου τι σκουλήκια έσερνε.

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά

Και τραγουδήσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά μη λυπηθείς τα κούτσουρα

Φωτιά ωραία φωτιά μη φτάσεις ως τη στάχτη

Φωτιά ωραία φωτιά καίγε μας

Λέγε μας τη ζωή…….

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

XIV-ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ