Εικόνα

Στην Αρχαία Επίδαυρο

Για μια ακόμα φορά θα αφήσω τις σκέψεις μου  και τα συναισθήματα μου από την εξόρμηση στη Αρχαία Επίδαυρο  να εκφραστούν μέσα από τους στίχους του ποιητή Γιάννη Ρίτσου  όπου το αρχαίο θέατρο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς της συνέχειας της αρχαίας ελληνικής  κληρονομιάς και της σύνδεσης της με την σύγχρονη Ελλάδα.

» Όταν , κατά το μεσημέρι, βρέθηκε στο κέντρο του αρχαίου θεάτρου,

νέος Έλληνας αυτός, ανύποπτος ,ωστόσο ωραίος όπως εκείνοι,

έβγαλε μια κραυγή [όχι θαυμασμού, το θαυμασμό

δεν τον ένοιωσε διόλου, κι αν τον ένοιωθε

σίγουρα  δεν θα τον εκδήλωνε], μια απλή κραυγή

ίσως απ’ την αδάμαστη χαρά της νεότητάς του

ή  για να δοκιμάσει την ηχητική του χώρου. Απέναντι ,

πάνω απ’ τα κάθετα βουνά, η ηχώ αποκρίθηκε

η ελληνική ηχώ  που δεν μιμείται ούτε επαναλαμβάνει

μα συνεχίζει απλώς σ’ ενα ύψος απροσμέτρητο

την αιώνια ιαχή του διθυράμβου»

Ευχαριστώ τους  »ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ» για την ανάταση ψυχής που ένοιωσα μέσα από την περιήγηση που διοργάνωσαν  σ αυτό τον αρχαίο τόπο τον παλλόμενο από ενέργεια που συνδυάστηκε άψογα και με την χαλάρωση του σώματος   με περπάτημα στα αρχαία μονοπάτια στα χνάρια των προγόνων μας και τις βουτιές στην βυθισμένη πολιτεία.

“Μια ταξιδεύτρια”