Εικόνα

Εκδρομή στην Ψάθα και το Πόρτο Γερμενό, Σεπτέμβριος 2015

Λοιπόν, η εξόρμηση του Σαββάτου υπήρξε μια αποκάλυψη και για εμένα. Δε φανταζόμουν ότι τόσο κοντά στην Αθήνα υπάρχει ένα κομμάτι ανέγγιχτης αττικής φύσης, ένας θαλερός πευκώνας που χύνεται ακράτητος στους γύρω ασβεστολιθικούς λόφους και χρωματίζει τους αλλεπάλληλους κολπίσκους με σμαραγδένιες τονικότητες… Η άνοδος στην κορυφογραμμή, παρόλο τον κάματο λόγω ζέστης, μας αντάμειψε με την πανοραμική θέα των δαντελωτών παραλιών της Ψάθας και του Πόρτο-Γερμενού. Ως επιστέγασμα ήρθε η βουτιά στα δροσερά κύματα του Πορτο-Γερμενού και το φρέσκο μπακαλιαράκι που απόλαυσα στο παραθαλάσσιο ταβερνάκι. Κατόπιν, ξαπλωμένη στην σκιερή πεζούλα του Αϊ-Νικόλα, διάβαζα τις ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ του Βασίλη Βασιλικού, ενώ με την άκρη του ματιού μου παρατηρούσα ένα νεαρό ζευγάρι που σκηνοθετούσε, με φόντο τη θάλασσα, φωτογραφίες – μαρτυρίες του έρωτά τους – μια υπέροχη χρονική σύμπτωση και αντιστικτική παραλληλία λογοτεχνίας και πραγματικής ζωής μέσα στο λαγαρό και διαυγές αττικό φως…

Αυτά κρατώ σαν βότσαλα αναμνήσεων που συνέλεξα με αγάπη…

H Ταξιδεύτρια

Εύα

Εικόνα

Αγαπητοί ταξιδευτές

Αγαπητοί ταξιδευτές,

«Δος  μου το χέρι σου»,

«Κράτα το χέρι μου»,

μές το φαράγγι με τα νερά,

τις ηλιαχτίδες μέσα από τις φυλλωσιές,

τις ηλιαχτίδες μέσα απ’ τις καρδιές μας,

που κάνουν  το δρόμο εύκολο, γεμάτο συγκινήσεις,

πόσο  παρήγορο και ανακουφιστικό,

μιας και τα πάντα, σε τούτη τη ζωή, είναι δρόμος….

Η Ταξιδεύτρια

Ζ.

Εικόνα

Εκδρομή στην Καρδαμύλη, Σεπτέμβριος 2015

Σκέψεις και συναισθήματα

Τι θα μπορούσε να συνδέει την βαθιά γαλάζια θάλασσα που προσπαθεί να ηρεμήσει μετά από την φθινοπωρινή μπόρα, τις ακτές με τα ηφαιστειογενή βράχια, την ζεστή υγρή ατμόσφαιρα, τον ιδρώτα που κυλάει στις ρυτίδες του προσώπου, τα μεταλλαγμένα τρόφιμα,  τα φίδια, το αυθόρμητο παιχνιδιάρικο γέλιο, τις μυρωδιές από βρεγμένο ευκάλυπτο, το τσίπουρο, την βόλτα με καγιάκ, το κολύμπι στα μαγικά νεραϊδένια νερά μιας κρυφής σπηλιάς, τα καστρόσπιτα και το ομαδικό τραγούδι με φωνή δυνατή αν και κάποτε παράφωνη? Όλα αυτά ενώθηκαν μαζί και ύστερα ανακατεύτηκαν  με συναισθήματα ιδιαίτερα και τελείως προσωπικά για τον καθένα και τελικά φορτώθηκαν μαζί με τις αποσκευές μας και τα γυρίσαμε πίσω στην Αθήνα, μετά από αυτή την εκδρομή στην Καρδαμύλη με τους «Ταξιδευτές». Αυτή την φορά η Μεσσηνιακή Μάνη, με ένα μαγικό τρόπο ,αφού απομάκρυνε κάθε ίχνος γκρίνιας, μας έδεσε σε ομάδα για να μας χωρίσει μετά, ανάλογα με τις ικανότητες του καθενός, σε μικρές υποομάδες  και να καταφέρει τελικά να ικανοποιηθούν όλων οι επιθυμίες. Και έτσι λοιπόν οι σκληροί περιπατητές σκαρφάλωσαν στα Μανιάτικα βουνά, περπάτησαν σε πανάρχαια μονοπάτια και επισκέφτηκαν τα παραδοσιακά πετρόχτιστα χωριά, οι πιο χαλαροί διάλεξαν μικρότερες παραθαλάσσιες διαδρομές και κολύμπησαν στα δροσερά φθινοπωρινά νερά, οι δυνατοί κολυμβητές έκαναν για ώρες θαλάσσιο καγιάκ και οι πιο τολμηροί από αυτούς κολύμπησαν στα νερά μιας κλειστής σπηλιάς θαυμάζοντας όλες τις αποχρώσεις του μπλέ και του πράσινου. Αντάλλαξα σκέψεις με πολλούς και σε αυτή την εκδρομή. Ο Γιάννης μου μίλησε για τα φίδια που τα ψάχνει κάτω από τις πέτρες να τα φωτογραφίσει, γιατί θέλει να τα γνωρίσουν οι άνθρωποι, να ξεφοβηθούν και να μην τα σκοτώνουν. Η Ρίτα μου μίλησε για την Monsanto ένοιωσα την αγωνία της για τους κινδύνους από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα και άκουσα για την προσπάθεια που κάνει για ενημέρωση των ανθρώπων σχετικά με τα βιολογικά. Ο Γιώργος μου μίλησε για την ολιστική ιατρική και πως η ομοιοπαθητική μπορεί να συνδυαστεί με την κλασική Ιατρική. Αστειεύτηκα, γέλασα από καρδιάς, μοιράστηκα τις υπαρξιακές μου αγωνίες. Αυτό το διήμερο μου φάνηκε πως κράτησε πολύ Τελικά ο χρόνος επιμηκύνεται σε αυτές τις εκδρομές κοντά στη φύση. Να είμαστε καλά να ξαναβρεθούμε

Β.Β

Υστερόγραφο:

Στους τυχερούς που κολύμπησαν στην μυστική σπηλιά, αφιερώνω το ποίημα του Γ.Σεφέρη .

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

Υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη

Υπάρχει μια έκσταση

Όλα σκληρά σαν τα κοχύλια

Μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου.

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

Μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια

Και δε σε γνώριζα μήτε με γνώριζες.

Εικόνα

Εκδρομή στην Καρδαμύλη

Καρδαμύλη…Ειδυλλιακός τόπος, μαγεία ,έρωτας με την πρώτη ματιά.

Πέτρινα σπίτια  ανάμεσα σε πυκνούς ελαιώνες, κεραμιδένιες στέγες να λαμπυρίζουν  στο φως του ήλιου, υπέροχες βοτσαλωτές παραλίες με πεντακάθαρα νερά, ταβερνούλες χωμένες σε καταπράσινους κήπους, αναστηλωμένοι πύργοι  που κουβαλούν πάνω τους την ιστορία αιώνων και στο βάθος να υψώνεται αγέρωχος ο Ταΰγετος αγκαλιάζοντας όλη αυτή την ομορφιά.

Χρώματα και αρώματα  ανακατεμένα παντού να σου κόβουν την ανάσα.

Η ομορφιά της, η ήρεμη γοητεία της  με αιχμαλώτισε.

Αγνάντεψα και ρούφηξα όλη αυτή την μαγεία με όλες μου τις αισθήσεις  από την βεράντα του ξενοδοχείου, περπάτησα σε φιδίσια δρομάκια, άφησα τον ήλιο να ζεστάνει  το σώμα και την ψυχή μου καθισμένη στην πανέμορφη παραλία της Ρίτσας παρατηρώντας τους συνοδοιπόρους μου να απομακρύνονται για άλλες παραλίες με καγιάκ , δροσίστηκα αργότερα και  πήρα ενέργεια στα γαλαζοπράσινα νερά της, ένιωσα την ξαφνική βροχή βάλσαμο στο κορμί μου καθώς επέστρεφα από την παραλία στο ξενοδοχείο, γεύτηκα νοστιμιές και μανιάτικη πίτα στην ταβέρνα του Χαρίλαου. Ευχάριστα εξαντλημένη και ζαλισμένη   από τις χίλιες εικόνες της ημέρας στον ονειρεμένο τούτο τόπο ξάπλωσα αργά το βράδυ με ορθάνοιχτα παράθυρα . Δεν ήθελα να κλείσω όλη αυτή την μαγεία έξω από το δωμάτιο μου. Το ολόγιομο φεγγάρι της πανσελήνου μου έκλεισε το μάτι καληνυχτίζοντας με  και εγώ νανουρίστηκα στους παφλασμούς της θάλασσας και το χάδι του μανιάτικου αγεριού . Ο Μορφέας με πήρε στην αγκαλιά του γλυκά και με ταξίδεψε σε άλλες εποχές .

Σ’ αυτό το μέρος θέλω να επιστρέψω.

Είναι ευχή και υπόσχεση μαζί

Εμπειρίες Μιας Ταξιδεύτριας

Εικόνα

Στην Αρχαία Επίδαυρο

Για μια ακόμα φορά θα αφήσω τις σκέψεις μου  και τα συναισθήματα μου από την εξόρμηση στη Αρχαία Επίδαυρο  να εκφραστούν μέσα από τους στίχους του ποιητή Γιάννη Ρίτσου  όπου το αρχαίο θέατρο λειτουργεί ως σημείο αναφοράς της συνέχειας της αρχαίας ελληνικής  κληρονομιάς και της σύνδεσης της με την σύγχρονη Ελλάδα.

» Όταν , κατά το μεσημέρι, βρέθηκε στο κέντρο του αρχαίου θεάτρου,

νέος Έλληνας αυτός, ανύποπτος ,ωστόσο ωραίος όπως εκείνοι,

έβγαλε μια κραυγή [όχι θαυμασμού, το θαυμασμό

δεν τον ένοιωσε διόλου, κι αν τον ένοιωθε

σίγουρα  δεν θα τον εκδήλωνε], μια απλή κραυγή

ίσως απ’ την αδάμαστη χαρά της νεότητάς του

ή  για να δοκιμάσει την ηχητική του χώρου. Απέναντι ,

πάνω απ’ τα κάθετα βουνά, η ηχώ αποκρίθηκε

η ελληνική ηχώ  που δεν μιμείται ούτε επαναλαμβάνει

μα συνεχίζει απλώς σ’ ενα ύψος απροσμέτρητο

την αιώνια ιαχή του διθυράμβου»

Ευχαριστώ τους  »ΤΑΞΙΔΕΥΤΕΣ» για την ανάταση ψυχής που ένοιωσα μέσα από την περιήγηση που διοργάνωσαν  σ αυτό τον αρχαίο τόπο τον παλλόμενο από ενέργεια που συνδυάστηκε άψογα και με την χαλάρωση του σώματος   με περπάτημα στα αρχαία μονοπάτια στα χνάρια των προγόνων μας και τις βουτιές στην βυθισμένη πολιτεία.

“Μια ταξιδεύτρια”

Εικόνα

Ο φόβος που γίνεται δύναμη

Από την εξόρμηση μας στην Ορεινή Ναυπακτία – πεζοπορία στο Φαράγγι του Κάκαβου….

Και ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε κάτι που φαντάζει πάνω από τις δυνάμεις σου. Και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου να προχωρήσει, αλλά είναι σχεδόν σαν τα χέρια και τα πόδια να μην υπακούν πια. Μένουν κολλημένα στο χώμα, γαντζωμένα στον βράχο, ενώ εσύ αγωνίζεσαι να στρέψεις αλλού το βλέμμα, μακριά από το φαράγγι που απλώνεται κάτω από τα πόδια σου. Και εύχεσαι να έρθει ένα χέρι, να σε σηκώσει ψηλά και να σε περάσει απέναντι, εκεί οπού το μονοπάτι συνεχίζει, εκεί όπου είσαι ασφαλής.

Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει. Ο φόβος σε έχει ακινητοποιήσει, σε κρατάει δεμένη. Έχεις χάσει κάθε εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Που να πατήσω; από που να κρατηθώ; θα κρατήσει το βάρος μου αυτή η πέτρα; Όμως δεν έχεις άλλη επιλογή. Οπότε σηκώνεσαι, σέρνεσαι, κρατιέσαι από τα βράχια, αρπάζεις το σχοινί, το χέρι που απλώνεται να σε τραβήξει και με την καρδιά σου να χτυπάει σαν τρελή, φτάνεις στην άλλη πλευρά!

Και μετά οι ώρες περνούν και οι μέρες περνούν και όλη αυτή η αγωνία μοιάζει μακρινή και βρίσκεσαι ξανά στην πόλη. Και δεν αισθάνεσαι πια τον φόβο, άλλα νιώθεις τόσο δυνατή όσο δεν έχεις νιώσει ποτέ ξανά. Μικρό, ίσως, επίτευγμα για κάποιους, σπουδαίο, όμως, κατόρθωμα για σένα. Μια πηγή δύναμης που είναι όλη δική σου και σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Ό,τι σε βάραινε πριν ξεκινήσεις γι’ αυτήν την εξόρμηση, ό,τι σου φαινόταν μεγάλο και ανυπέρβλητο, τώρα φαντάζει μικρό και ασήμαντο, σχεδόν αστείο. Και είναι μια αίσθηση την οποία θέλεις να κρατήσεις όσο περισσότερο γίνεται.

Και κάπως έτσι μετράς τις μέρες μέχρι να γυρίσεις πάλι στο βουνό…

M.

Εικόνα

Εκδρομή στην Ορεινή Ναυπακτία

Το καλοκαίρι τέλειωσε. Η διάθεσή μας όμως για εξορμήσεις και εκδρομές  δεν σταματάει ποτέ. Ξεκινάμε λοιπόν Παρασκευή απόγευμα υπό καταρρακτώδη βροχή για ορεινή Ναυπακτία.

Κοιτάζοντας την βροχή κι’ ακούγοντας  τον ήχο της να πέφτει στα τζάμια του πούλμαν  και στους δρόμους αφέθηκα να με παρασύρει, όπως σε παρασύρει  ένα καλογραμμένο βιβλίο, ένα ποτήρι καλό κρασί, ένα μελωδικό μουσικό κομμάτι. Με την βροχή ταξίδεψα… Δεν  ήταν σωματικό το ταξίδι, όλο μου το σώμα άφησα να γίνει ένα με τη βροχή.

Ταξίδεψα  στα άκρα του συναισθηματικού μου χάρτη  με πυξίδα την ίδια την φύση. Η βροχή γαλήνεψε το αγχωμένο μου σώμα  και απάλυνε πράγματα που με βάραιναν όλη την εβδομάδα. Μέσα στην γεμάτη υγρασία του φθινοπώρου  η βροχή μετατράπηκε στ΄αυτιά μου σε μια φθινοπωρινή σονάτα. Και ως δια μαγείας η χειμαρρώδης αυτή βροχή  σταμάτησε μετά το πέρασμα της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου, γεγονός που μας βοήθησε να απολαύσουμε τις δραστηριότητες  της επόμενης ημέρας.

Πράγματι την άλλη ημέρα  νιώσαμε στα ρουθούνια μας πραγματικό άρωμα φθινοπώρου Με συνεπήρε  η μαγεία των πεσμένων φύλλων, της βρεγμένη γης, της υγρής ομίχλης Όλες οι μυρωδιές της φύσης  αναδύονταν ανάμεικτες σε μια απόλυτη φθινοπωρινή ιεροτελεστία. Φύλλα καστανιάς και καρυδιάς σε παχιά στρώματα κάτω στη γη. Φρέσκια μοσκοβολιά  από άγρια κυκλάμινα κατά μήκος των δασικών δρόμων. Ρόδια να κρέμονται χονδρά, στρογγυλά ,τσιτωμένα να σε προκαλούν να τα κόψεις. Ολόγυρα βουνά με ζωηρά χρώματα  από τα δέντρα με τα χρυσοκίτρινα και πορφυροκόκκινα φύλλα. Πανύψηλα έλατα, κεραμοσκεπές, πράσινο μέχρι εκεί που φθάνει το μάτι. Και διάσπαρτα χωριά χωμένα στα έλατα να συναγωνίζονται μεταξύ τους σε φυσική ομορφιά.

Αλλά και ο δρόμος της επιστροφής  την Τρίτη ημέρα παρα τις ατέλειωτες στροφές   ήταν εξίσου εντυπωσιακός αφού μας οδήγησε στην πανέμορφη Ναύπακτο. Χαλαρώσαμε  στην κεντρική πλατεία με τον τεράστιο πλάτανο, περπατήσαμε τα πλακόστρωτα καλντερίμια  που όλα οδηγούσαν στο Ενετικό λιμάνι με το μεσαιωνικό κάστρο που η εικόνα του μας μετέφερε σε άλλες εποχές.

Και ο δρόμος της επιστροφής έγινε ακόμα  πιο εύκολος καθως παρατηρούσαμε μέσα από το ferry-boat Ρίου – Αντιρρίου τον ήλιο να αργοσβήνει  και την γέφυρα να φωταγωγείται.

Όλα τα είχε αυτή η εξόρμηση, άψογη οργάνωση όπως παντα, διαμονή  σε ενα πανέμορφο πέτρινο ξενοδοχείο, καλή παρέα αλλά προπάντων μας έκανε να αισθανθούμε  με αισθαντικό τρόπο οτι το φθινόπωρο είναι πια εδώ.

Στ΄ αυτιά μου  συνέχεια μέχρι που ξεπρόβαλε το γκρίζο  τοπίο της Αθήνας αντηχούσαν οι στίχοι του Ν. Γκάτσου και η μουσική του Χατζηδάκη,

Απόψε φθινοπωριασε  και τ’ όνειρο ξεθώριασε καρδιά μου κανε υπομονή και ο ήλιος θα ξαναφανεί…..

“Μια Ταξιδεύτρια”