Οι αφανείς ήρωες των πεζοπόρων – οι οδηγοί των πούλμαν

Στα ορειβατικά και πεζοπορικά ταξίδια μιλάμε συνήθως για τα βουνά που ανεβήκαμε, για τα μονοπάτια που περπατήσαμε, για τις λίμνες, τα δάση και τις κορυφές που μας γοήτευσαν. Όμως, υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που σπάνια αναφέρεται, κι όμως χωρίς αυτόν το ταξίδι δεν θα μπορούσε να γίνει: ο οδηγός του πούλμαν.

Οι οδηγοί είναι οι αφανείς ήρωες των πεζοπόρων. Είναι εκείνοι που ξυπνούν νωρίτερα από όλους, που οδηγούν όταν οι υπόλοιποι ξεκουράζονται, που μένουν νηφάλιοι όταν οι άλλοι γιορτάζουμε, που μας περιμένουν υπομονετικά μέχρι να επιστρέψουμε κουρασμένοι από τις πεζοπορίες. Είναι εκείνοι που βλέπουν μόνο λίγα απ’ όσα όλοι εμείς απολαμβάνουμε, που συχνά παρκάρουν χιλιόμετρα μακριά, που κάνουν τόσα όσα δεν μπορούμε να φανταστούμε! Γιατί πολύ απλά – δεν τους προσέχουμε, δεν τους δίνουμε σημασία, δεν τους παρατηρούμε καν. Περισσότερο τους φορτώνουμε με εξυπηρετήσεις που θεωρούμε δεδομένες: βαριές βαλίτσες να μπουν και να βγουν, στάσεις παραπάνω, αλλαγές σχεδίων, καθυστερήσεις… Ποιος τα μετράει όλα αυτά!

Για εμάς, αυτός ο άνθρωπος έχει όνομα

Ονομάζεται Κώστας Καρανάσος. Οδηγός μας εδώ και δέκα χρόνια, συνοδοιπόρος και φίλος, ο φύλακας της παρέας μας. Μα η αλήθεια είναι ότι σε κάθε πούλμαν, σε κάθε ταξίδι, υπάρχει ένας τέτοιος οδηγός – ένας άνθρωπος που δίνει τον καλύτερό του εαυτό για να φτάσουμε όλοι με ασφάλεια, άνεση και χαμόγελο στον προορισμό μας.

Τι έχουμε ζήσει… πού μας έχει πάει…

Πόσες φορές δεν του είπαμε πως δεν θα αντέχαμε ποτέ να κάνουμε αυτή τη δουλειά; Τόσα μάτια να σε κοιτούν, τόσες γνώμες, τόσες ανησυχίες και φόβοι∙ κι εσύ να χρειάζεται να τα αφήνεις όλα έξω από το τιμόνι και να μένεις σταθερός, με τη ζωή και την ασφάλεια όλων στα χέρια σου.

Πόσες φορές ξεκινήσαμε για μέρη που δεν είχαμε ξαναπάει, με άγνωστο τι θα βρούμε μπροστά μας: στενούς δρόμους, κατεστραμμένα οδοστρώματα, σπίτια και μπαλκόνια που ξεφυτρώνουν ξαφνικά, χωματόδρομους, λάσπες, στροφές… Η Ελλάδα μας έχει πολλά δύσβατα σημεία – κι όμως, εκείνος πάντα μας έβγαζε πέρα.

Μάστερ της… όπισθεν!

Ποιος θα ξεχάσει εκείνες τις φορές που οι δρόμοι μας έφεραν σε αδιέξοδο; Στενά χωριά, απότομες στροφές, μονοπάτια που τελείωναν ξαφνικά. Εκεί, ο Κώστας έδειχνε τι σημαίνει πραγματική τέχνη. Χιλιόμετρα ολόκληρα σε όπισθεν, με άνεση που για εμάς έμοιαζε μαγική. Εμείς κρατούσαμε την ανάσα μας∙ εκείνος χαμογελούσε και μας έβγαζε σώους και αβλαβείς. Κι αυτές οι στιγμές έγιναν αφορμή για δυνατά γέλια και ιστορίες που ακόμη διηγούμαστε και χειροκροτήματα όπως στους πιλότους!

Η καρδιά της εξυπηρέτησης

Όλοι έχουμε μια μικρή ιστορία να θυμηθούμε: την τσάντα που βοήθησε να κουβαληθεί, το μπουκάλι νερό που εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή, μια καρέκλα που βρέθηκε για να ξεκουραστεί κάποιος. Στάσεις, αλλαγές, χάρες, μικρές ή μεγάλες εξυπηρετήσεις που έκαναν τη διαφορά. Αυτά δεν γράφονται σε προγράμματα εκδρομών∙ τα χαρίζει μόνο η καλή καρδιά ενός οδηγού.

Ο ακούραστος συνοδοιπόρος

Υπήρχαν στιγμές που εμείς ξεφαντώναμε – γελούσαμε, τραγουδούσαμε, πίναμε και διασκεδάζαμε. Εκείνος όμως όχι. Γιατί ήξερε ότι κρατούσε την ασφάλειά μας. Όταν σηκώναμε το ποτήρι, εκείνος έμενε νηφάλιος∙ όταν ξαπλώναμε κουρασμένοι κι αποκοιμιόμασταν στις θέσεις μας, εκείνος συνέχιζε να οδηγεί. Με προσοχή, με ευθύνη, με αφοσίωση.

Το «Magic Bus» μας

Στα χέρια του, το πούλμαν δεν ήταν απλώς ένα μέσο μεταφοράς. Ήταν το αγαπημένο μας «Magic Bus», το χρυσό πούλμαν των ταξιδευτών. Αυτό που μας πήγε σε μέρη μοναδικά, μας χάρισε εμπειρίες ζωής και μας ένωσε σαν παρέα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ

Σήμερα, μετά από δέκα χρόνια κοινών διαδρομών, θέλουμε να πούμε όλοι μαζί ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Κώστα Καρανάσο. Γιατί χωρίς εκείνον, καμία εκδρομή δεν θα ήταν η ίδια. Γιατί το ταξίδι δεν είναι μόνο ο προορισμός – είναι και ο δρόμος. Κι όταν αυτός ο δρόμος μοιράζεται με ανθρώπους σαν τον Κώστα, τότε κάθε εκδρομή γίνεται πραγματικά αξέχαστη.